ریشه هایم را در چمدانم می گذارم و می روم :

تنم گیج می خورد زمین

دست یک تعلل زرد مرا در خود مچاله کرده است

 با خودم فکر می کنم وقتی از روی چهارپایه می افتم به چه فکر می کنم

 و در خیابان جفتگیری عروسک ها را به تماشا می نشینم .

چیزی در من هی نفس نفس می زند

دستهایم بوی آهن می دهند

در این شهر احساس می کنم  ر یه هایم پر از قیر شده است

از من تنها هلالی مانده : کاش امشب تمام شوم!

چقدر خنده دار است وقتی جنازه مرا پشت یکی از چراغ های قرمز این شهر پیدا می کنند

نه! کمربند نه! 

نمیدانم چیست که نمی گذارد صفر شدن جاذبه را تجربه کنم

که دیگر خسته ام از جنگیدن

دیگر می خواهم بقیه ی عمر

از پوکه های فشنگ هایم

زیر سیگاری درست کنم

به  آینده علاقه ای ندارم

از وقتی عکس آینده ام را

در بخش رادیولو ژی دیده ام

نه،این ماهی نمی میرد

تنگ را باید بشکنم

چشم هایم را باز کردم :

روبرویم دیوار بود

بذرها را بر دیوار کوبیدم

وقتی ماهیان قرمز این تنگ راه از رگ ها گم می کنند و دیگر باز نمی گردند

 وقتی گهواره ات را می آورند تا تاب بخوری به دست خاک

 وقتی که دیگر آونگ نیستی در نوسان زوج و فرد روزها

  وقتی که باران رد پایت را از حافظه ی خیابان ها میشوید

 و باد غبار خاطره ات را از حافظه ها جارو می کشد

 وقتی کفش هایت را در می آوری و نامت را بر روی یک سنگ جا می گذاری

تا بقیه ی راه را پابرهنه بروی

 وقتی سر در دالانی تاریک می کنی ،کسی را نعره می کشی

 و تنها جواب پژواک صداست:

تازه می فهمی که تنهایی

وقتی از کودکی تنهایی و شب را دوست داشتی

و اینجا تنهایی و هر سال ،سال شب است

شاعر تنها!حالا می توانی شب شعر عاشقانه ات را آغاز کنی!

و ساعتی شنی و گذر از تنگه ی قبر تا آن سوی آسمان

دیشب دیدم که در تناسخی آشکار بعد از مرگ یک درخت شدم

نمی دانم نزدیک غروب بود یا نزدیک صبح

که دکمه های تنم را باز میکردم و چیزی سیال از من به خورشید می پیوست

یه عمر می خواست دنبال آزادی بره

بدبخت!تو از جنس سلولی!

اگه علف هرز بود نمی چیدمش

چون هیچ علفی هرز نیست.

برا دیدن ستاره کف دست رویاش که تلسکوپ نمی خواست

وقتی که تاریکه

تو به آینده چیکار داری آخه!

دفتر حا فظه ام رو یه بار تفال میزنم

تا بدونی که فردا ادامه امروزه:

کودکی های من با قصه ی عمو زنجیر باف شروع شد!

به اندازه ی یک خورده سنگ بود میان غذا 

مثل شکوه گم شده ی یه درخت

 لای زرق و برق شهر

دلم یخ زده

مثل انجماد یک شعله در یک عکس

تو جدال گرگ و میش

 خورشید رو فریاد میکشید

و دالان مرگ نزدیک میشود

آن چشم سیاه که عمری به دنبال آن بودم

پیدا کرده بودم

سیاهچاله یی بود که مرا به ظلمت می برد

دور نیست دیدن دستی که مشت مشت آتش در گریبانم میریزد

این رد خاکستر را بگیری .پله پله سوختنم را میبینی

تا آخرین کام در بستری خاموش

آسمان سوراخ شد و من بر زمین چکیدم

شوق چکیدنی دوباره

بر آن سوی آسمان

بوی پرواز از وطن

شستن خاطره تلخ یه دوست توی سیلاب هجوم غم من

بوی سنگر شب از هراس هر آوار روز

بوی هرزگی میون علفای کوچمون

بوی آوار صدا توی گوش مرد همبستر خون

عرق ترس رهایی روی پیشونی مرداب سکون

بوی خوناب جنون توی رگای تک گل پژمرده همسایمون

بوی خواهش از دو چشمی که می گه نرو . بمون

شعله ی آبی چشمات.سرخی ملتهب خاطره هامون.میون فاصله هامون

هیچ یادم بر نمی گرد نگارا بهترینی/از سکوتی بغض کرده در سراب چشمهایت

بوی رفتن می دهد پیراهنت هنوز بانو/ما نده ام مثل ما هی در قلاب چشمهایت

من که با گریه به شعری سرد و هق هقی خموش/می سرایم یک قصیده در جواب چشمها یت

کجایی با نوی عشق درد دارم/مثل طر حی گیر کردم دور قاب چشمهایت

باز می آیی؟دلم سفره باز کرده کسی را/نوش می نوشم شبانه از شراب چشمهایت

گر چه با رفتن به باد مرگ بسپاری تو این ویران ترین آبادی سرد و کبود

لیک بگذر زین اسیر درد دست دشت مرگ آلود بی باران فرود

دلم را می کنی از جا تو ای سا لار رویا های پنهانم

سرت را می گذاری بر سر من تا تو ای تنها

مرا فریاد کن در زیر سم خا طرات تلخ هر فردا

شب از تکرار من خسته است

من از تکرار شب بیزار

رود جاری ابر های عا طفه/با عبور دلنواز چشم تو

جا ده های مه گر فته پر غبار/ما نده ام با قفل راز چشم تو

رفت مثل گا مهای آفتاب/آن سوار یکه تاز چشم تو

با نسیم موج شب فواره زد/پاره سنگی از گداز چشم تو

سرد می افتد تن دیوارها/پنجره ها قسمت ما می شود

موج آن گیسوی بارانی تو/مثل فرش مخملی تا می شود

در نگا هت یک سبد شور غزل/چون غروب اشک دریا می شود

مثل موسیقی باران نام تو/بر زبان من الفبا می شود

تا بیایی با نفس های سحر/چهره این خانه زیبا می شود

من برای نی نی چشمان تو/ لحظه ای دف لحظه ای نی میزنم

باز با گرمای رگهای تنت/آتشی بر صورت دی می زنم

با وجود چشمهای آبیت/ طعنه ها بر حا تم طی میزنم

آی دریا آشنای درد من/یک پیاله از لبت کی می زنم

دنبال یک من او روان در روز شبرنگ

رنگی مه آلود و خفه برقامتی تنهای

پر دود رنگی ملتهب همرنگ یک ننگ

بر رنگ سرد خاک هر آتش که افروخت

از جنس نمناکین شبی بشکسته از سنگ

او سایه ای در چنگ مرگ آلود نور است

با آینه,با آسمان,هر لحظه در جنگ

کی رنگ شبهایش زلالین ,صاف,بی درد؟

سوزان,گدازان,روح را زین جا مه ی تنگ

در این شب وحشی سقوط زندگی بین

مردانه وش ,خونین صفت,بی رنگ بی رنگ

هیچ نشانه ای نمی خواهد

وقتی صورتت را پرت می کنی

آن طرف پاییز

و من برگ ها را هی زرد می نویسم

در دفتر خاطرات

خورشید را سیاه می خوابانم

پشت پلک هایت

و باد را پاره پاره می ریزم روی سرت

تا چیزی هی دلشوره ات را پریشان تر کند

حالا تو باد می شوی

و محکم می وزی به ابری صورت من

من هم باران می شوم روی گونه هایت

و فردا که پنجره را باز کنی

بوی پیراهن یوسف می خورد به آبی چشمانت

آنگاه تو شبیه زلیخا می شوی

و من گرگ یوسف دریده !

ای شمیم آشنای شبهای به تیرگی نشسته

یادش به خیر پنجره ی کوچک نور فردا و چشم کودک گریان خیره بر آن

یادم باشد کودک خندان رویا های من سالهاست به زیر لگد های چکمه پوشان مرده است

مبادا کا ین خلق ردی از انسان ببینند

به زیر لحاف ظلمت میخزم  

زمین به زیر پایم می چرخید و زمان به دور سرم

در دالان زمان تو را نعره کشیدم

از رفتگان و نا آمدگان کسی باز نیامد

کجایی ای گمواژه تلخ

ای تکواژه فریاد

دلم ترکید زین غمواژه تردید

حال که در تب خود می سوزم ببار

جز به آغوش تر باغچه ها با من کیست؟

جز به آزاد و رها فاصله ها با من کیست؟

جز به فریاد غم پنجره ها با من کیست؟

جز به دیوار زمان خاطره ها با من کیست؟

وه که از سوزش چشمان فلک دل ابریست!